Instagram

Follow Me!

dagritmes

Het dagritme van: Anneke, Hartmut, Sophie en Doris

16 augustus 2019

In ‘het dagritme van..’ kijk je mee met een dag in het leven van een andere mama. Zelf ben ik altijd heel nieuwsgierig hoe anderen het nou doen, het ochtend- of avondritueel. Of hoe de rollen verdeeld zijn thuis. Iedereen heeft zo zijn eigen gewoontes en ritueeltjes gevormd en dat is wat elk gezin uniek maakt. Vorige keer kon je het dagritme van Ajgul lezen. Vandaag laat Anneke (@annekejagau) een dag zien van hun dagelijkse leven in Malawi, Afrika!

Wij zijn Anneke (32), Hartmut (33), Sophie (5) en Doris (3). We wonen in Malawi, waar Hartmut werkt als ingenieur bij de bouw van een grote solar farm. Ik werk een paar uur in de week als social media manager voor een lodge. Dat kan ik gelukkig vanuit huis doen want mijn belangrijkste taak ligt bij de meiden. We wonen in Senga bay, dat is  een klein vissersdorpje in het midden van Malawi.
De meiden gaan niet naar school. Deels omdat er hier in de buurt geen goede scholen zijn. Maar ook omdat ik het een enorm voorrecht vind om op de leeftijd die ze nu hebben, samen met hen de wereld door hun ogen te ontdekken. En hen te helpen begrijpen wat ze zien.

Ochtend

Zoals elke ochtend worden we langzaam wakker als de zon opkomt. Meestal wordt dat proces een beetje versneld door twee meisjes die willen knuffelen, liedjes zingen en verhalen vertellen in het grote bed. Maar vandaag hebben de dames haast en vertrekken ze al snel naar beneden. Heerlijk, nu kunnen Hartmut en ik de dag samen in rust beginnen. We luisteren, zoals we elke morgen doen, naar Eerst Dit. Een korte podcast met een meditatie uit de bijbel. Terwijl wij nog even kletsen hoor ik uit de kamer van de meiden een discussie (van het vreedzame soort) over wat ze aan zullen trekken. Die beslissing ligt bij hen want strijd daarover heb ik lang geleden opgegeven omdat het het niet waard was. De keuze voor vandaag valt op een luipaardenprintje voor Doris en een spijkerjurkje voor Sophie. Allebei jurken want broeken zijn stom.

Ik ga me bijna aankleden maar niet voordat we onze dagelijkse sportroutine gedaan hebben. (Bijna) elke morgen doen we samen buikspieroefeningen en nog wat andere dingen die niet per se leuk maar wel goed voor je zijn. Als we echt in een uitsloverige bui zijn gaan we zelfs een rondje hardlopen. Vandaag houden we het voor gezien na de gewone oefeningen omdat Hartmut weg moet naar een vergadering.

De meisjes hebben voor zichzelf al toast gemaakt toen ze net wakker waren dus nu bestaat ons ontbijtje uit een rusk en een kopje rooibos thee. Vroeger hadden Hartmut en ik leuke gesprekken onder het eten maar tegenwoordig mogen we blij zijn als we nog iets kunnen zeggen. De dames zijn altijd zo aan het kletsen dat er geen speld tussen te krijgen is. Vandaag hebben ze het over wiebeltanden, dat is best wel een dingetje de laatste tijd. Er zit hier nog niets los maar vanaf het moment dat we Sophie vertelden dat het zou kunnen gaan gebeuren maakt ze zich er erge zorgen over. Het is natuurlijk ook heel spannend!

Terwijl we aan het eten zijn hoor ik gerommel in de keuken en ik ren er op af. Door de hele keuken heen liggen uien die voor we gingen eten nog netjes in de mand lagen en terwijl ik de keuken inloop rent een kleine aap snel naar buiten. Dom, ik had de keukendeur dicht moeten doen terwijl ik er zelf niet was.

Na het eten gaan de meiden spelen en ik koken. Heerlijk vind ik dat om ‘s morgens het avondeten al klaar te hebben zodat ik me er de rest van de dag niet druk over hoef te maken. Vandaag maak ik een soort calzone met geroosterde tomaatjes, knoflook en feta die we vanavond lekker op het strand gaan opeten.

Als het eten klaar is gaan we school doen. De meeste dagen doe ik een uurtje gericht ‘school’ maar we zijn eigenlijk de hele dag bezig met leren , onderzoeken en het beantwoorden van vragen. Vandaag lezen we voor en doen we wat dingen gericht op de reken en taal ontwikkeling en daarna gaan we samen knutselen. We werken over ‘de wereld’ en de meisjes maken een boekje met op elke bladzijde een andere tekening. Op de eerste een tekening van zichzelf, dan een van ons huis, dan een van ons dorp, ons land, ons continent en ga zo maar door. Ze hebben er veel plezier aan en terwijl ze aan het kleuren zijn pak ik mijn aquarelle set er ook bij. Gezellig!

Middag

Voor de lunch eten de meiden en ik restjes van gisteren; pasta met vegan bolognaise saus. Ik kook meestal zo veel dat we restjes eten met de lunch. Ik doe dat expres, ten eerste omdat het brood hier niet echt lekker is en ik voor broodbeleg de keuze heb tussen jam en pindakaas. Alle andere dingen zijn in Lilongwe en dat is te ver rijden om elke week even heen te gaan. Maar ook krijgen we op die manier heel gemakkelijk veel meer groenten binnen.

Na het eten gaan de meiden even naar hun kamer, niet per se om te slapen hoewel ze dat vaak wel doen, maar gewoon om even uit te rusten en mij rust te geven. Ik maak een kopje thee en zet de laptop aan om even met wat foto’s aan de slag te gaan. Ondertussen komt onze huisbaas binnen met een bak met spullen en de vraag of we er belang bij hebben. Ik zie snorkelsets, ballen en tijdschriften, ja graag!

Als de meiden klaar zijn met uitrusten stormen ze naar beneden waar ze de bak uiteraard gelijk ontdekken. Ze maken aanstalten om de beach tennis set binnen uit te proberen en ik stuur ze snel naar buiten voor er dingen mis gaan. Dan belt Hartmut op. Hij is onderweg naar huis en heeft op de markt avocado’s, ananassen en guavas gezien. Wat een geluk! Eergisteren zijn we speciaal naar die markt gereden om wat ander fruit te kunnen kopen dan de bananen die we bij ons in het dorp kunnen kopen. Alles wat ze daar toen hadden was… bananen. Ik vraag of hij alles wil kopen. Het komt wel op en je weet hier maar nooit wanneer je weer fruit tegenkomt.

De meiden komen weer binnen en vragen of ze zich mogen omkleden. Ze hebben met water en zand zitten kliederen en hun kleren ziijn kletsnat en vol met modder. Prima, maar ik vraag ze wel vriendelijk of ze buiten hun jurken willen uittrekken want ik heb niet zo veel zin om al dat zand op te mogen vegen.

Avond

Hartmut komt thuis en ik maak een picnic mand klaar. Ons huis staat op het strand en elke vrijdagavond komt de grote veerboot aan. Er is geen kade dus alles en iedereen wordt met kleine bootjes van de boot naar de wal en weer terug vervoerd. Er is veel te zien en we hebben er een gewoonte van gemaakt om elke vrijdag te picnicken op het strand. Heerlijk om zo het weekend te beginnen.

Wij maken een cocktail (ik prober dit jaar elke week een nieuwe cocktail te leren) en Doris en Sophie spelen samen in het zand en komen af en toe om wat te snaaien. De keuze is reuze; popcorn,verse worteltjes, boontjes en de calzone die ik vanmorgen maakte dus de meiden zijn tevreden. Pas al de zon helemaal weg is en het bijna donker is lopen we terug naar huis. Dat is trouwens niet zo heel laat; Malawi is vlakbij de evenaar dus om een uur of zes begint het wel echt donker te worden.

Als we klaar zijn met eten beginnen we meestal gelijk met het wassen-plassen-tandenpoetsen ritme maar vandaag zijn ze zo lief aan het spelen met puzzels en hamertje tik dat we net doen alsof we niet door hebben dat de klok al bijna acht uur aanwijst. Ach, het is tenslotte ook vrijdagavond.

Uiteindelijk wordt het toch echt tijd om ze naar bed te brengen en terwijl Hartmut ze een  verhaaltje voorleest zit ik lekker op de bank met de nieuwe tijdschriften. Ze zijn allemaal minimal 5 jaar oud dus voor de mode inspiratie moet ik het niet doen maar als je in een land woont waar je geen tijdschriften kan kopen voelt zelfs een exemplaar van 5 jaar oud als luxe aan.
Als het half tien is gaan wij ook richting ons bed. Vroeg, maar we leven hier een beetje met de zon. Vroeg er in en vroeg er uit. Heerlijk!

    Leave a Reply